Moskusendene var veldig folkekjær og gjekk gjerne innomhus vist dei ville ha selskap. Ellers sat dei ute på trappa og naut livet. Problemet var at da kom omtrent dobbelt so mykje ut bak, som dei åt. Når då turistsesongen begynte omtrent samtidigt med at da blei rapporter om fugleinfluensa, so var da ikkje so lett å ha fire folkekjære og trengde moskusender sitjande på trappa til rorbua. Dei gjekk då bort på grunn av blyforgiftning, kaliber 22.

Kalkunen Rolf var ein særdeles snill og spesiell kar. Men da var opphausinga av fugleinfluensa samstundes med at turistsesongen starta som tok livet av han og, stakkar. Han sakna so sterkt selskap av ei vakker og nogenlunde fyrrig kalkunjente, at han remja og brusa med fjøra so snart da kom dagslys. Hønene var vant med han so dei brydde seg ikkje so mykje om remjinga og den påtrengande erotiske aktiviteten hans. Hadde han no berre vore litt diskre og heldt seg inne i skogen kvar gong han fekk eit erotisk anfall so hadde han nok levd enno. Men når han begynde å prøve seg på tobeinte nabo'a i all offentligheit so vart da litt sterk kost. Da er ikkje sikkert turistane hadde trivdast so godt med ein velvoksen erotisk kalkun som pirka dei dar dei helst ikkje ville pirkast i offentligheit. So dermed blei da kaliber 22 på kalkunen Rolf og. I ettertid og når den mannlege heimesideskrivar fekk tenkt seg litt om, so er han jammen glad at han ikkje er kalkun.

So var da høna Brynhild som forsvant sporløst i lause lufta. Ho var frisk og rask og den tøffaste høne den mannlege heimesideskrivar har hatt nevane på. Endelikta hennars var nokre veldig koselige tyske turistar vi hadde på besøk. Dei koselige tyskerane hadde med seg ein liten gneldrete hund, med bart. Hunden trudde nok at den levde på 1940-talet eingong og oppførte seg deretter. Da siste som blei sett av Brynhild var at ho sprang fortvila nedøve mot sjøen men ei liten tysk hund, med bart, i hælane.

So forsvant høna Lydia. Ho var nok veldigt gamal og mett av dager. Ho og Svanhild var begge Jærhøner, og omtrent på same alder. Svanhild hadde problem med beina på sine gamle dager, mens Lydia hadde problem med fjærdrakta.
Lydia hadde på slutten omtrent like mykje fjør på kroppen som den mannlege heimesideskrivaren har på haue, so ho var begynt å verte ganske so naken kan ein sei. Ho Lydia vart no berre brått vekke ein dag, ho var dar om kvelden men var vekk dagen etter. Da kan hende ho vart so flau øve den manglande bekledninga på kroppen at ho rett og slett hoppa på havet i rein skjemmelse. Sjølv om den mannlege heimesideskrivar har samanlikna seg med fjørprakta til Lydia, so forsikra han at han ikkje skal gå same vegen.

Ingen av dissa tidligare innbyggarane av Klukke-Bu har fått nokon skikkelig begravelse, da dei enten fekk ein so brå og til dels "hemmelig" avgong frå livet at da ikkje høvde med begravelse, eller at dei rett og slett forsvann.

Men no måndag 26.03.07 so fant ein Svanhild, mett av dage og veldig død, i ein bakke ved sidan av Klukke-Bu.  Da var Nicolai og Sindre som fant ho, med Robin, Ole Markus, Viljar og Johannes hakk i hæl. Bortgongen var i grunn ikkje uventa. Svanhild har vore veldig dårlig til beins lenge. I da siste so har ungane leita itte snegla i skogen, når dei fant snegla so bar dei Svanhild fram til snegelen. Når Svanhild hadde fått snegelen i seg, so bar dei ho tilbake.
Bortgangen kom likevel som eit sjokk når den kom. Sorga var stor, men ei lita trøst var no at Svanhild for bort med magen full av snegla.

Svanhild  fekk ein høgtidelig og verdig begravelse klokka 17:15 den 28.03.07. Eit kvarter utsett på grunn av gjesta som var litt forsinka.  Under her kan ein sjå bilete frå sermonien.